รามเกียรติ์


  • คุณค่าในด้านวรรณศิลป์
     เป็นคุณค่าทางด้านวิธีการแต่ง การใช้ถ้อยคำให้เกิดความไพเราะและเกิดจินตภาพ ดังนี้
     - การบรรยายฉาก เหตุการณ์ และตัวละคร พรรณาได้อย่างละเอียด ชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นฉากภูมิประเทศ ขบวนทัพ การรบ ภาพบ้านเมือง การแต่งตัวและการกระทำหรือพฤติกรรมของตัวละคร ตลอดจนเหตุการณ์ต่างๆ เช่น
               เท้าซ้ายเหยียบเข่า                กระบี่ศรี มือขวาอสุรีเงื้อศร
     กลอกกลับพัลวันประจัญกร                  ต่างมีฤทธิรอนไม่ลดกันฯ
    - การเสนอเรื่อง เป็นการบรรยายเรื่องเพื่อให้ผู้อ่านได้ติดตามเรื่องที่ผ่านมาเป็นระยะด้วยการเล่าเรื่องย้อนหลัง โดยการใช้การเจรจาของตัวละครเป็นการเล่าเหตุการณ์ เช่นตอนหนุมานกราบทูลพระรามเรื่องที่ตนได้ไปเฝ้านางสีดาให้พระรามทรงทราบว่า
               ตัวข้าผู้เดียวลอบไป  แอบอยู่ในสวนยักษา
     พอทศกัณฐ์มันออกมา                        เจรจาไหว้วอนพระเทวี
     นางไม่ม่จิตประดิพัทธ์                         เคืองขัดด่าว่ายักษี
     ครั้งมันคืนเข้าธานี                              เทวีผูกศอจะวายปราณ
     ข้าบาทวิ่งไปแก้ลง                            ถวายผ้าธำรงค์แล้วแจ้งสาร
     ขุนกระบี่ทูลสิ้นทุกประการ                    จนเผาราชฐานลงกา
     -การชมธรรมชาติ ชมรถ ชมพาหนะ  มีการใช้ถ้อยคำบรรยายได้อย่างเห็นภาพทำให้ผู้อ่านเห็นคล้อยตามกวีไปด้วย  เช่น
                สองกษัตริย์ชำระสระสนาน        ในท้องธานแทบเชิงคีรีศรี
     น้ำใสเย็นซาบอินทรีย์                         ดังนทีในสีทันดร
     พื้นทรายพรายแสงเนาวรัตน์                  เลื่อมจำรัสประภัสสร
     ปทุมมาลย์ชูก้านอรชร                        ฝักแก่ฝักอ่อนแกมกัน
     บ้างพึ่งผุดพ้นชลธี                             บ้างเบ่งบานรับแสงสุริย์ฉัน
     แมลงภู่วู่ว่อนเวียนวัน                         เชยซาบสุคันธมาลีฯ
     -การสร้างลัษณะของตัวละคร  กวีจะสร้างตัวละครให้เป็นจริงเป็นจัง มีเลือดเนื้อและอารมณ์ มีอุปนิสัยใจคอและบุคลิคภาพสมจริง ทำให้ผู้อ่านเกิดความรัก ความเกลียด ความสงสารและเห็นอกเห็นใจตัวละคร เช่น ความฉลาดและมีไหวพริบของหนุมาน เมื่อพระนารทฤาษีแนะให้ใช้น้ำบ่อน้อยดับไฟที่หาง โดยบอกเป็นปริศนาว่า "น้ำในบ่อน้อยจะไว้ไย   เหตุใดไม่ดับอัคคี" หนุมานได้ฟังก็คิดได้ดังที