รามเกียรติ์



 -ความงามทางด้านภาษา มีการใช้คำเปรียบเทียบและอุปมาอุปไมยที่กินใจ มีการเล่นสัมผัสอักษะ มีการเล่นคำ ทำให้เกิดความหมายและเกิดโวหารต่างๆ   มีการเลือกใช้คำได้เหมาะสมกับเหตุการณ์ อารมร์มและความรู้สึกของตัวละคร เช่น 
           เมื่อนั้น                             อินทรชิตสิทธิศักดิ์ยักษา
 ไดัฟังวานรเจรจา                           โกรธาดั่งไฟบรรลัยกัลป์
 ขบเขี้ยวเคี้ยวกรามกระทืบบาท           ร้องตวาดผาดเสียงดังฟ้าลั่น
 เหม่อ้ายลิงไพรใจฉกรรจ์                   กูจะหั่นให้ยับลงกับกร
หรือตอนที่พระรามครำครวญถึงนางสีดา เป็นการแสดงความรักความอาลัยและความห่วงใย กวีใช้ถ้อยคำที่ละเมียดละไม สละสลวย ทำให้เกิดอารมณ์เศร้าคล้อยตามไปด้วย เช่น
          โอ้ว่าป่านนี้เจ้าดวงเนตร          จะแสนเทวษปิ้มชีพอาสัญ
 ไม่เคยเห็นหมู่กุมภัณฑ์                     ขวัญเมืองของพี่จะตกใจ
 จะร้องกรีดหวีดหวาดผู้เดียว                เปล่าเปลี่ยวจิตโหไห้
 คอยพี่ไม่เห็นตามไป                        จะแสนโศกาลัยทุกเวลา
นอกจากนี้ยังมีการซ้ำคำให้เกิดเสียงเสนาะและเน้นความหมายให้หนักแน่นขึ้น  มีการบรรยายให้เห็นการเคลื่อนไหวไปตามบทบาทของตัวละคร เช่น
           ตัวข้าผู้เป็นราชมัล                ไม่อาจฆ่าฟันมันได้
 สุดฤทธิ์สุดคิดสุดใจ                         ภูวไนยจงโปรดปรานี
   ...................
  มือขวาเงื้อง่าจะชิงศร                      กรซ้ายกุมเศียรยักษี
 หันเวียนเปลี่ยนท่าวารี                      ต่างรับต่างตีกันไปมา